Nat(uur)

Het is nat. Zelfs natter dan dat. Ik heb net een foto gemaakt van een perfect ronde knoert van een paddenstoel. Een witte of eigenlijk een gebroken witte.

Het was best wel een mooie dag. Het was in ieder geval even droog. We wandelden met Fleur over de heide om de hoek bij haar school en luisterden naar de muziek die uit haar beer kwam. Er scheen zelfs een flauw zonnetje, weliswaar met in de verte een langzaam naderende bui, van het formaat dat vaak op buienradar wordt gebruikt om er een langzaam naderende bui mee aan te geven.
Fleur had er zin in. Ze bewoog haar hoofd op de maat van de muziek en af en toe neuriede ze mee met haar favoriete zangers Nick en Simon. Er stond wel veel wind, maar omdat het een graadje of twintig was voelde het ook als een graadje of twintig en dus niet zo koud als je zou verwachten bij een windkracht van, naar ik meen, vijf.

‘Ik neem de beer mee om hem te laden,’ meld ik altijd aan mijn zusje wanneer ik de beer mee naar huis neem omdat hij nauwelijks meer energie heeft.
We kochten hem een aantal jaren geleden voor Fleur’s verjaardag. Het is een schattige bruine beer met een in zijn voeten ingebouwde luidsprekerset, die de muziek van de gelijktijdig door ons gekochte, verrot slechte mp3-speler, als een gettoblaster de openbare ruimte in slingert. Het wordt tijd voor een nieuwe en deze keer goede mp3-speler. Tot die tijd moet de oude nog even dienst blijven doen want, Fleur is gehecht aan de muziek die op de “krakkemikkige” staat en ook de volgorde lijkt voor haar belangrijk.

Moet ik tot slot nog even kwijt dat die prachtige, gebroken witte paddenstoel die daar stond, daar stond op woensdag 29 juni. Moet ik nog meer zeggen? Het was al een behoorlijke periode zo erg nat geweest dat de natuur blijkbaar had besloten om de zomer over te slaan en al bezig was met het uit de schuur halen van de herfst-attributen. Wat volgt? Vallende bladeren, hagel en sneeuw, een langdurige depressie?

Ach weet je, het was er voor zover ik kon zien maar één en misschien blijft het daarbij. Misschien is “de gebroken witte” niet de voorbode van een naderende herfst en is hij niet te vroeg, maar juist te laat. En als dat zo is betekent het dat ik deze column met dit goede nieuws kan afsluiten en iedereen, mezelf incluis, nog veel warme en vooral droge zomerdagen kan wensen.

2016 © Ronald E. Krancher

This entry was posted in Ron and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>