Ron Krancher

Roma

Zeventien jaar was Shah Jahan met haar getrouwd geweest. Mumtaz Mahal was zijn favoriete echtgenote. Ze schijnt heel mooi te zijn geweest. In 1629 stierf ze in het kraambed, bij de geboorte van hun veertiende (!) kind. Shah Jahan was ontroostbaar en liet voor haar een mausoleum bouwen. Na tweeëntwintig jaar was de klus geklaard en kon het lichaam van Mumtaz Mahal in het wit marmeren gebouw worden geplaatst. Het verhaal gaat dat Shah Jahan voor zichzelf eenzelfde mausoleum wilde laten bouwen, maar dan in zwart marmer. Voordat het zover kon komen werd hij door zijn zoon afgezet en opgesloten...

Continue reading...

De leeuwen van Sasan Gir

“Voor je zie je de laatste Aziatische leeuwen! Er zijn er nog maar driehonderdzestig en ze leven allemaal hier, in Sasan Gir.” De gids zwaaide met z’n arm over het gebied. Daar voor ons, in het reservaat bij Sasan Gir, leefden dus de laatste Aziatische leeuwen. In Gujarat, West India. Eén epidemie en de Aziatische leeuw is uitgestorven. Alleen al het uitblijven van zo’n dodelijke epidemie is een godswonder in het van ziektes vergeven India. We hadden net een lange tocht door Rajastan achter de rug. Een tocht die ons langs steden voerde met prachtige namen als Jaipur, Jodhpur, Udaipur...

Continue reading...

Een wijntje bij het eten

Liggend tussen de wijnranken in de Champagne en genietend van de Franse zon, moest ik denken aan Keith Floyd, de exact een jaar geleden, veel te vroeg overleden Britse topkok. Het was een goed moment om weer even terug te denken aan Keith met z’n speciale, enthousiaste presentatiestijl. Keith was naast Meesterkok ook een zware roker en een groot innemer van alcoholische dranken. Met name van wijn; het edele vocht. Toen ik nog een schotelantenne had kon ik ongeveer vijfhonderd televisieprogramma’s ontvangen. Op een dag trof ik op een zender een kookprogramma aan waarbij Keith Floyd de kijker vermaakte met...

Continue reading...

Hazes op Bali

Ik zat aan de bar in een pub in Kuta. Na een fikse strandwandeling was ik de hete Bali-zon ontvlucht en had mezelf een versnapering aangeboden. Ik had een lekkere koude bier Bintang besteld en speurde de bar langs naar wie de andere ‘het is half twaalf, het is tijd voor een biertje’ zuipers waren. Uit de speakers van de duidelijk door een Hollander gerunde bar, klonk de stem van André Hazes, met: “Ik zit hier heel alleen kerstfeest te vieren”. Lariekoek. Tegen de bar leunden nog zeker tien andere zuipers die, zo leek het, al veel eerder waren begonnen...

Continue reading...

Gezond en lekker

Rudy kwam bij me aan de eettafel zitten. Hij zette een bakje water neer en had twee bonen in z’n geopende hand. Hij legde de twee bonen in het water en legde me uit dat de bonen zich in het water zouden gaan openen. Zoals een mosseltje. En inderdaad, langzaam openden de twee bonen zich. Voordat u denkt: “Wat een fantastische truc,” moet ik wel even het enthousiasme temmen. Dat was niet de truc. Het was de prelude tot het volgende gezondheidsverhaal. “Ron, dit zijn petehbonen. Die moet je op het eind meekoken in de sambal-goreng-boontjes. Het is heel gezond...

Continue reading...