Ron Krancher

Master Ron

“Selamat datang, master Ron.” Enthousiast begroette ze ons. “Apa kabar, master Ron?” Het was lief bedoeld, maar ik voelde me wel even op de plantage. ‘Master Ron’. Het klinkt zo… Eén van de helden in mijn jeugd was Michiel Adriaenszoon de Ruyter. Inderdaad één van onze grootste zeehelden. Ten tijde van oorlog was hij onze hoogste admiraal, maar in vredestijd hield hij zich bezig met het beschermen van de handelsvaart. De handelswaar? Onder andere sterke zwarte jonge mannen en vrouwen uit Afrika. Ja bah, maar wel gevangen genomen en naar de kust vervoerd door andere zwarte Afrikanen. Neemt niet weg dat Michiel, behalve...

Continue reading...

Tortelduifjes

We liepen vandaag al vroeg over het strand. Om zeven uur stonden we op en na de bami goreng dengan telor mata sapi (bami met een spiegelei) als ontbijt, vertrokken we voor onze strandwandeling. Het was nog redelijk koel op het strand. Dat was ook de reden waarom we zo vroeg waren vertrokken. Gisteren hadden we maar weinig puf om te gaan lopen. Het was later op de dag veel te warm geworden om nog het strand op te gaan. Althans voor een wandeling. Gisteren besloten we dus amechtig aan het zwembad te gaan liggen en af en toe een verkoelende...

Continue reading...

Sam’s Chili

We hadden in Jakarta een Anklung bemachtigd voor de muzikaal zeer getalenteerde familie Chua en die net afgeleverd bij Sam, die eigenlijk geen Sam heet. De Chua’s zijn niet alleen muzikaal zeer getalenteerd. Het lijkt erop dat binnen dit gezin studeren geen opgave is, maar meer een vorm van plezierig de dag doorkomen. In ieder geval was het leuk om een nieuw tropisch geluid toe te voegen aan hun reeds imposante instrumentarium. Sam, die zichzelf terecht a-muzikaal en a-ritmisch noemt, heeft geheel andere gaven. Sam is een ‘ontwikkelaar’. Hij ontwikkelde onder andere een fast-food-restaurant en een chili-fabriek en zorgt voor...

Continue reading...

Meisje van de plantage

“Mina, waar ben je? Kom eens snel. Je moet me helpen.” Pauw was moe. Het was weer zo’n nare schooldag geweest. Ze had zoals gewoonlijk weer niet goed opgelet en met Roosje gekletst terwijl de juf het schrijven met d en t uitlegde. Ze kreeg niet meer op haar kop. Laatst zei de juf: “Bij jou geef ik het op. Je doet maar.” Ze hoorde de baboe de gang opkomen. Ze herkende haar loopje. Ze slofte altijd. Dat irritante sloffen. Ze kon het niet uitstaan. “Schiet verdorie eens op,” riep Pauw. Toen Mina de slaapkamer binnenkwam stak Pauw haar benen...

Continue reading...

Cheers

‘s Middags verheugden we ons al op het tochtje dat we de volgende dag zouden maken over de Ganges. Zittend op het dak van een huis ( stelt niets voor hoor, slechts één verdieping hoog) keken we die middag toe hoe bij een crematieplaats de lichamen werden aangedragen en ritueel werden verbrand. Af en toe dreven er ook eilanden vol bloemen langs. Dat bleken de lijken te zijn van degenen die niet worden gecremeerd; jonge kinderen en heilige mannen. Stijgt de ziel op vanuit de Ganges, dan kan de ziel direct opstijgen naar Nirvana, het hiernamaals, zo is het geloof. Zittend...

Continue reading...