Ron Krancher

Oma’s rijm

“Bengawan Solo, riwayatmoe ini sedari doeloe djadi perhatian insani Moesim kemarau, tak seberapa airmoe Di moesim hoedjan air meloeap sampai djaoeh…” Bijna elk weekend gingen we naar de Schaapherderstraat 9 (hs). Daar woonden opa en oma Kouthoofd, tante Yola en opa en oma König (opa’s zuster Dietje en haar echtgenoot Anton). De Schaapherderstraat 9 (hs), Amsterdam Nieuw-West. Vlakbij de kolenkit. Een groot deel van m’n leven speelde zich daar af. Bijna elk weekend naar opa en oma. Het was er gezellig. Ik tenminste heb me daar altijd prettig gevoeld. Opa kon erg streng zijn, maar om één of andere reden kwam ik...

Continue reading...

Ver van familie

We zijn gisteren naar de film geweest. De persvoorstelling van Ver van Familie, een speelfilm van Marion Bloem. We hadden het geluk dat we daarbij mochten aanschuiven. VER VAN FAMILIE Een mooie film. En meer dan dat! Een film die er voor zorgt dat je over je jeugd, je naasten, over gisteren, morgen en over al die familie geheimen nadenkt. Normaal gesproken doen films me niet zo veel. Te veel dialogen of te veel actie. Maar, bij deze film voelde ik me thuis. Ik herkende dingen uit m’n jeugd. Ik herkende de karakters. Ik heb de gehele film uitgezeten zonder morren! Geloof me, dat is goed! Mijn afstudeerscriptie was:...

Continue reading...

Toeval?

Het leven maakt soms vreemde sprongen. ‘Dingen’ kunnen je overkomen. Je bent niet echt op zoek, maar je loopt er gewoon tegenaan. Van ontmoetingen in de sfeer van ‘oh wat leuk’, tot aan ontmoetingen in de sfeer van ‘Tjonge, wat bizar’! Hoe groot is de kans dat je in het bos een vos ziet? Klein, want we kennen allemaal de uitdrukking: zo schuw als een vos. Maar het is met een beetje geluk mogelijk. We liepen in het Spanderswoud, in ‘s Gravenland, en daar stond de vos, aan de waterkant, bij de plas midden in het bos. Hoe groot is de...

Continue reading...

Brilletje, kniekousen en flaporen

Een titel zoals boven dit artikel kan alleen maar verwijzen naar een diep lijden. Maar, zo erg was mijn jeugd nu ook weer niet. Okay, m’n oren werden regelmatig met plakband tegen m’n bolle kop geplakt, maar dat was goed bedoeld. “Zo groeien ze de goede kant op”, zeiden mijn tantes en mijn moeder, onderwijl bijna hysterisch schaterend om me heen dansend. Ik ben daar inmiddels overheen gegroeid, hoor. Het brilletje kreeg ik al op zeer jonge leeftijd, omdat ik op school het bord niet meer kon lezen. In het begin van mijn lagere schoolstudie begon ik bijna achteraan in de klas. Zo...

Continue reading...

Elvis

Dinerend met onze Thaise vriend Man bespraken we zijn relatie met het Thaise koningshuis. Het bleek dat Man en zijn vrouw Phum regelmatig contact hebben met de kroonprinses. Dat contact ontstond toen ze samenwerkten in een ‘Goede Doelen Organisatie’. Tijdens dat gesprekje kwamen we er achter dat de wereld inderdaad maar heel klein is. Pierre, onze in Thailand wonende Brabantse vriend van Friese origine, meldde tussen neus en lippen door dat hij een keer de kapitein was geweest op het jacht van de oudste zoon van koning Bhumipol. Tijdens die trip werd Pierre, als kapitein zijnde, met alle egards behandeld. We...

Continue reading...