Columns

Lezing: Indië-herdenking

Afgelopen vrijdag, 15 augustus 2014 te Weesp, is voor de tweede keer een Indië-herdenking in Weesp gehouden. Inderdaad, pas voor de tweede keer. Tot dit jaar was bij mij de focus gericht op de herdenkingen in de grote steden en bij de belangrijkste monumenten, en ik denk dat dat ook zo was bij vele andere Weesper Indische Nederlanders. Je ontwikkelt dan een soort tunnelvisie en vergeet dat Weesp zijn eigen herdenking hoort te hebben. Eric Hage en Frida Bodisco beseften dat en organiseerden vorig jaar de eerste editie. Omdat de herdenking van 2013 een succes was, besloten ze dat er...

Continue reading...

Er was nauwelijks wind

Dit stukje schreef ik oktober 2009, naar aanleiding van een van de bezoekjes die we wekelijks brachten aan tante Yola Kouthoofd. Ze lag in ‘het Zonnehuis’ een verpleeghuis in Amstelveen. “Dag tante, hoe gaat het nu met u?” Zoals gewoonlijk werden we weer met een glimlach begroet. Alleen was het deze keer een nauwelijks waarneembare. We waren bij tante Yola op bezoek en toen bleek dat ze al een paar dagen koorts had. Ze lag in bed en zag er slecht uit. Ze had rode wangen van de koorts en haar voorhoofd gloeide. Nauwelijks verstaanbaar zei ze met een trillende...

Continue reading...

De vuurmeester

Hij leunde tegen het hek. De ‘New Forest’ stond op vijftig centimeter afstand en keek hem met lome ogen aan. Dichter bij elkaar waren ze nog niet gekomen in de tien minuten dat hij tegen het hek leunde. Het was fijn dat de ‘New Forest’ al zo dichtbij was gekomen. Eerst stond hij samen met de ‘IJslander’ midden in de weide en leek het alsof hij sliep. Het achterbeen gebogen en hangend in de heup. Op het roepen van de man kwam hij naar het hek gesjokt. Tot op vijftig centimeter. Meer niet. Wat de man ook probeerde, het gat...

Continue reading...

M(ei)

Ze zijn in een doos over het toegangshek gezet; althans zo luidt het verhaal. Ze heten Tok en Tokkie (niet mijn keuze, maar het dekt de lading) en scharrelen sindsdien over het terrein op zoek naar eten en plekken om hun eieren te verstoppen als ware het Pasen. Op dit moment legt Tokkie haar eitjes bij ons. En ze zijn me toch lekker. Het is rond ons huis nu ook een stuk rustiger geworden. Tot voor kort kwamen ze om een uur of zeven tokken en kukelen totdat we hen hun dagelijkse maaltijd hadden gegeven, buikten nog een uurtje uit...

Continue reading...