A Big Fat Mamma

De coyote rende met grote sprongen door het goudgele prairiegras. De haas maakte geen enkele kans. Op weg naar ‘Slaughter’s Ranch zagen we hem jagen. Hij galoppeerde met grote sprongen achter de zigzaggende haas aan. Af en toe sneed hij een bocht af en dan schoot de haas uiteraard de andere kant op. Maar de schijnbeweging aan het eind van de jacht deed de haas de das om. Hij sprong recht in de bek van de coyote. Het was een machtig en spannend gezicht, die jagende Coyote. Natuurlijk liep het voor het knaagdier minder goed af, maar dat geldt voor elke haas, konijn of fazant die zich in de maand december durft te vertonen. Of het nu de kogel van een jager is of de tanden van een coyote, het resultaat is hetzelfde. “Merry Christmas and enjoy your meal.”

Terugkomend van onze wandeling over de prairies van de ranch, werden we verrast door een voor onze voeten langs rennende javelina. Anderen noemen het ook wel een ‘wild boar’ en wij zullen het waarschijnlijk een everzwijn noemen. Javelinas hebben slagtanden zo groot als de gebalde vuist van een kind van twee dat speels om zich heen slaat en ze zijn agressief genoeg om elk mens of dier aan te vallen dat te dicht in de buurt van hun kroost komt. De ‘Big Fat Mama’ rende van rechts naar links voor ons langs. Een dikke massa spek en spieren dat vervaarlijk snuivend langs kwam. De massa spek galoppeerde niet, maar het draafde. Eigenlijk leek het of de dikke dame zo elegant mogelijk probeerde te rennen. Het leek zelfs alsof ze op hoge hakken door het prairiegras tippelde, haar vette kont heen en weer zwaaiend om daarmee haar echtgenoot of haar minnaar te lokken. Twee seconden later hoorden we gesnuif en geknor uit de struiken rechts van ons. Haar zwaarlijvige echtgenoot? Haar opgewonden minnaar? We zagen hem niet. We hoorden hem zijn weg banen tussen de doornstruiken. Het waren doornen van twee centimeter groot, maar het deerde hem niet; althans hij leek er geen last van te hebben. Het moest dus wel haar opgewonden minnaar zijn. Of was het toch haar echtgenoot, die gek geworden van jaloezie de pijn van de in zijn huid binnendringende doornen negeerde. Het gesnuif en geknor, en het geluid van het platwalsen van de struiken kwam angstig dichtbij. Het werd dus hoog tijd om te zien wie van ons tweeën het eerste weer terug op het hoofdpad zou zijn. Hitty won met een ‘borstlengte’.

Ron Krancher

Copyright (C) by Ronald E. Krancher (Scribent/Anthropologist/Sociologist of Non-Western Societies) Tombstone, December 2009.