Master Ron

“Selamat datang, master Ron.” Enthousiast begroette ze ons. “Apa kabar, master Ron?”

Het was lief bedoeld, maar ik voelde me wel even op de plantage. ‘Master Ron’. Het klinkt zo… Eén van de helden in mijn jeugd was Michiel Adriaenszoon de Ruyter. Inderdaad één van onze grootste zeehelden. Ten tijde van oorlog was hij onze hoogste admiraal, maar in vredestijd hield hij zich bezig met het beschermen van de handelsvaart. De handelswaar? Onder andere sterke zwarte jonge mannen en vrouwen uit Afrika. Ja bah, maar wel gevangen genomen en naar de kust vervoerd door andere zwarte Afrikanen. Neemt niet weg dat Michiel, behalve zeeheld, ook parttime slavenhandelaar was.

“Selamat datang, Master Ron.” Welkom, Meester Ron. Ik zag mezelf in gedachten al de plantage oprijden. Te paard uiteraard. Een vurig paard. Wit. “Welkom thuis, Meester,” zei de inlandse bediende terwijl ik hem de teugels toewierp. Hij was m’n lievelingsbediende. Het pakje met de epauletten stond hem bijzonder goed. Ik had het toegestuurd gekregen van een kennis die een grote tabaksplantage bezat welke nog iets verder naar het zuiden lag. Het was een relatiegeschenk. Na wat passen en meten bleek ‘dinges’ er het beste uit te zien in het pakje. De epauletten pasten precies rond z’n schouders. Veel groeien zou hij toch niet meer. Dat wist ik uit ervaring. Zijn naam kon ik echter niet onthouden. Boeboe, Baba, Biebie? Maakt ook niet uit want hij luisterde toch alleen maar naar: “hé… jij!”.

Master Ron. Goed en hartelijk bedoeld, maar ik heb er toch moeite mee. Misschien als ik toch eerst een plantage aanschaf? Wellicht dat ik dan wat makkelijker aan de naam kan wennen. Ja, laat ik dat doen. Een plantage aanschaffen. Want het klinkt eigenlijk wel heel goed: Master Ron. Ik ben ook benieuwd waar ik dat leuke pakje met de epauletten kan kopen.

Ron Krancher

Copyright © by Ronald E. Krancher (Scribent/Anthropologist/Sociologist of Non-Western Societies) Indonesia, Februari 2010.