Sam’s Chili

We hadden in Jakarta een Anklung bemachtigd voor de muzikaal zeer getalenteerde familie Chua en die net afgeleverd bij Sam, die eigenlijk geen Sam heet. De Chua’s zijn niet alleen muzikaal zeer getalenteerd. Het lijkt erop dat binnen dit gezin studeren geen opgave is, maar meer een vorm van plezierig de dag doorkomen. In ieder geval was het leuk om een nieuw tropisch geluid toe te voegen aan hun reeds imposante instrumentarium. Sam, die zichzelf terecht a-muzikaal en a-ritmisch noemt, heeft geheel andere gaven. Sam is een ‘ontwikkelaar’. Hij ontwikkelde onder andere een fast-food-restaurant en een chili-fabriek en zorgt voor de dagelijkse zaken rond het huishouden. Het restaurant en de fabriek heeft hij, toen deze goed liepen, aan zijn familie geschonken. Als dank voor het sponseren van zijn studie.

Sam kan niet stilzitten en dus heeft hij z’n oude passie opgepakt. Sam maakt weer chilisaus. Nu op kleine schaal en alleen voor eigen gebruik, maar toch… Sam gaf ons een fles van z’n heerlijke chilisaus mee en ik heb vanmiddag wat van zijn saus op mijn loempia gedaan. Heerlijk was het. Niet te heet en niet te zoet. Gewoon weer een lekkere Sam’s Chili.

Knak voelde ik. “Nee niet daar!” krijste het in mijn hoofd. “Och jee, niet daar, verdomme!” Ik tastte met mijn tong het gebied af. Er ontbrak een deel van een kies naast mijn linker snijtand. Eigenlijk meer een voorkant van de zijkant van de kies. Het was weg. De vorige keer, na een beet op een steen in een broodje, raakte ik een kies en vijfhonderd euro kwijt. Deze reparatie zal waarschijnlijk meer gaan kosten. Als het al te repareren is. Als dat niet het geval is dan doemt bij mij het angstbeeld op van uit m’n kaak vallende tanden en kiezen en van nog meer dure reparaties. En daarna, een lege portemonnee. Uiteindelijk blijft dan nog de kaak over van een tandeloos zoogdier. Dan rest me nog slechts te zeggen: “Shoot me, please!”

Ron Krancher

Copyright © by Ronald E. Krancher (Scribent/Anthropologist/Sociologst of Non-Western Societies) Weesp, April 2010.