Bloeddonor

Tijdens de natte moesson vallen ze bij bosjes uit de struiken en boren ze zich een weg door je kleren richting je bloed. Als je op tijd bent dan kan je zo’n beestje nog terugtrekken door je broek of blouse, maar meestal ben je al te laat. Dan hebben ze hun kop al door je vel geboord en zijn ze heel moeilijk los te krijgen. Er is wel een trucje voor met een plantenblad, maar dan moet je wel eerst goed bij het beestje kunnen komen. Meestal betekent dat het om de honderd meter je kleren uitdoen en het lichaam inspecteren. Dat is...

Continue reading...

Nasir (2/2)

(vervolg) Nasir liep voor ons uit. Hij zou ons de weg wijzen naar de Theresiakerk. Op de Theresiaschool heeft m’n moeder nog les gehad van de nonnen. Ogenschijnlijk zonder op het verkeer te letten stak hij de straat over. Het verkeer remde voor hem af en reed vervolgens achter hem langs. Zo leerden we oversteken in Jakarta. Hij wees ons op een groot huis in koloniale stijl. Hij ‘vertelde’ ons dat hij daar had gewoond; samen met z’n moeder, die in dienst was van een grote roodharige, besnorde Hollander. “Een goede man,” gebaarde hij. “Hij was als een vader voor me.” Ik vroeg...

Continue reading...

Nasir (1/2)

De jongen gooide vlak voor Nasir een prop tegen de muur. Toen Nasir de jongen aankeek maakte die hem duidelijk dat hij een bepaald merk sigaretten nodig had. Hij gaf Nasir geld mee om voor hem de boodschap te doen. Nasir is de doofstomme boodschapper van de buurt. Zo houdt Nasir zich in leven. Of beter gezegd: Zo houdt de buurt Nasir in leven. Nasir is doofstom geboren en kan alleen maar één klank uitbrengen, namelijk: ‘má’! Als de mensen uit de buurt met Nasir ‘praten’, dan begeleiden ze hun handgebaren met de klanken: mámá… mámámámá… Má,…mámámá…, dezelfde klanken die Nasir...

Continue reading...

The Sea Eagle

Ik opende m’n ogen en had nog geen seconde nodig om me te realiseren waar ik was. Ik was net wakker geworden in de eigenaarshut op de Sea Eagle, het jacht van Man. De ronde vormen van de slaapkamer en de patrijspoorten vertelden me dat ik het juist had. Ondanks de uitspatting van de vorige avond voelde ik me nog verrassend fris. Of is dat juist verontrustend? Man had z’n appartement, dat uitkeek op dezelfde jachthaven waar ook z’n jacht ligt afgemeerd, net van de hand gedaan voordat we kwamen. De vorige keer toen we naar Hitty’s broer Gerrit in Phuket gingen nodigde Man ons uit om twee maanden in z’n appartement...

Continue reading...

Het ‘tassenvrouwtje’

Over haar schouders en op haar rug droeg ze haar tassen. Grote, ronde tassen; bedrukt met bloemmotieven. Simpele tassen. Slechts een lange ritsluiting aan de bovenkant. Haar leeftijd is moeilijk te schatten. Zoals zoveel Aziaten kan ze net zo goed dertig als veertig jaar oud zijn. Ze loopt door de straten van Yogyakarta om haar tassen aan de man te brengen. Ze vraagt er niet veel voor. Toeristen die hun pas aangeschafte souvenirs niet meer in de koffers kwijt kunnen, kopen bij haar zo’n handige tas. Het is goede handel. Regelmatig kwamen we haar tegen. Ze heeft haar eigen wijk....

Continue reading...