Farewell dear Thai Brother; Farewell Man Sooksawee

It looks like one of your typical stunts; one of those stunts where you didn’t think first. How could you ever think that you were all alone in this situation? “I want to live like you two,” you often said to us. And Hitty always answered: “Your time will come, Man. Work trough this phase first. When your kids have finished their study, it will be your time.” “Ron, they called me the 50 million dollar Man! Most of it is already gone. The 1997 crisis took most of it.” This is what he told me a couple of years...

Continue reading...

in memoriam: Man Sooksawee

Saturday May 2, 2009   In Memoriam:    Man Sooksawee For all who loved him, Today we lost our Thai brother, one of our dearest friends. From the very moment we met, he embraced us into his life. He shared with us his family, his house, his friends and his food. But above all he shared his heart, his big generous, caring, compassionate and sensitive heart with room for so many. He loved everyone and everyone loved him. With his philosophy of kindness, goodness and always seeking for the positive side he taught us how to be a better person. My...

Continue reading...

Dag lieve Thaise broer; dag lieve Man.

Het zal wel weer één van die rare stunts van je zijn geweest. Zo’n slecht doordacht moment. Hoe heb je nou ooit kunnen denken dat je er helemaal alleen voor stond? “I want to live like you two”, zei je regelmatig tegen ons. En Hitty antwoordde dan altijd met: “Dat komt straks, Man. Eerst nog deze periode door. Als je kinderen klaar zijn met hun school dan is het jouw tijd.” “Ron, ze noemden me de man van vijftig miljoen! Het overgrote deel is weg. De crisis heeft het meeste opgeslokt.” Dat zei hij een aantal jaren geleden tegen me,...

Continue reading...

Wijd gespreide poten

Daar staat ie. Op het terras. M’n hangmat met groen stalen onderstel. Z’n maatje staat op z’n plek voor de openslaande deuren van de keuken. Ook het maatje is van onder groen gestaald. M’n twee trouwe rustpunten, die met wijd gespreide poten me uitnodigden om niets te doen. We zijn nu vier weken thuis van onze jaarlijkse twee maanden Azië, maar die twee maanden leken, door het kalme tempo waarin het zich voltrok, zes maanden te hebben geduurd en de vier weken hier in Nederland lijken daarentegen in een week gepasseerd te zijn. Vandaag had ik de kans om in m’n hangmat...

Continue reading...

The Belly of the Beast

We reden door ‘Down Town’ Los Angeles; in een grote, zwarte, glimmende, verschrikkelijk dure Cadillac. Overal donkere mensen die in het duister van de invallende nacht op weg waren, of in lange rijen bij een uitgifte punt op een gratis maal stonden te wachten, of… in groepjes op de hoek van de straat stonden en met een schuin oog onze langsrijdende auto volgden. Ik voelde me er net zo op m’n gemak als in de duisternis van Amsterdam-Oost. Niet dus! Voordat we in ‘the Belly of the Beast’ terecht kwamen hadden we de dure wijken van Beverly Hills doorkruist en onder andere ‘The Walk of Fame’ dat...

Continue reading...