Nat(uur)

Het is nat. Zelfs natter dan dat. Ik heb net een foto gemaakt van een perfect ronde knoert van een paddenstoel. Een witte of eigenlijk een gebroken witte. Het was best wel een mooie dag. Het was in ieder geval even droog. We wandelden met Fleur over de heide om de hoek bij haar school en luisterden naar de muziek die uit haar beer kwam. Er scheen zelfs een flauw zonnetje, weliswaar met in de verte een langzaam naderende bui, van het formaat dat vaak op buienradar wordt gebruikt om er een langzaam naderende bui mee aan te geven. Fleur...

Continue reading...

Het juiste pad…

… is niet altijd goed te volgen. Er zijn altijd wel obstakels en het is regelmatig met vuil besmeurd. Obstakels kan je wegnemen, goedschiks of kwaadschiks, maar het is moeilijker om van vuil af te komen. De obstakels heb ik inmiddels verwijderd. De meeste goedschiks en enkele kwaadschiks. Dat laatste was noodzakelijk omdat het diepgeworteld zat. Ja, soms moet je radicaal te werk gaan om een terugkeer van het probleem te verhinderen. Het vuil verwijderen is, verwacht ik, veel moeilijker. Ik heb daar al eerdere pogingen toe gedaan, maar zonder resultaat. Het is hardnekkig terugkerend vuil, dat net als bij...

Continue reading...

23 oktober 2015

  Het was op een bijzondere dag in oktober 2015. Bijzonder omdat de zon scheen en bijzonder omdat het op de 23e was, mijn geboortedag. Het was alweer tientallen jaren geleden dat ik mijn verjaardag vierde en dus vierde ik hem in 2015 ook niet.    Natuurlijk werd ik op die dag wel door velen gefeliciteerd en natuurlijk waardeer ik dat zeer. Om zeker te zijn van gelukwensen heb ik een belangrijke voorwaarde hiervoor gecreëerd en dat is het vermelden van mijn geboortedatum op Facebook. Op die manier kreeg ik op 23 oktober 2015 de felicitaties zonder daadwerkelijk mijn verjaardag...

Continue reading...

Bahrija

“Er is een mooie wandeltocht ten westen van Mdina. Laten we die morgen gaan doen.” “Hoe lang?” vroeg ik achterdochtig, door ervaring wijzer geworden. “Tien kilometer,” antwoordde ze losjes uit de pols. “Heuvel af?” “Ja,” reageerde ze. “Ook.” “Weet je al welke bus we moeten nemen?” “Nee, maar dat vraag ik wel bij de man in het bushokje.” We kennen die man van een eerder bezoek aan Malta. Een paar jaar geleden werkte hij zes uur per dag bij de halte van St. Julian’s, maakte daar gezellige praatjes met toeristen, informeerde hen over de te nemen bussen en verkocht losse...

Continue reading...

Walnoten en eikels

Een paar keer per week wandelen we in de bossen van ‘s-Graveland. We hebben de beweging nodig, alhoewel Hitty ook een paar keer per week naar de sportschool gaat om daar de pondjes te bestrijden en eigenlijk meer voor de gezelligheid met me meeloopt. Het is goed voor ons lijf en leden en we maken van de nood een deugd door tegelijk ook belangrijke zaken door te spreken. Zo langzamerhand hebben de bossen van ‘s-Graveland nauwelijks nog geheimen voor ons. We weten nu zo ongeveer wel waar wat staat en waar welk pad ons naartoe leidt. Dat geldt voor alle...

Continue reading...