Krancher

Brilletje, kniekousen en flaporen

Een titel zoals boven dit artikel kan alleen maar verwijzen naar een diep lijden. Maar, zo erg was mijn jeugd nu ook weer niet. Okay, m’n oren werden regelmatig met plakband tegen m’n bolle kop geplakt, maar dat was goed bedoeld. “Zo groeien ze de goede kant op”, zeiden mijn tantes en mijn moeder, onderwijl bijna hysterisch schaterend om me heen dansend. Ik ben daar inmiddels overheen gegroeid, hoor. Het brilletje kreeg ik al op zeer jonge leeftijd, omdat ik op school het bord niet meer kon lezen. In het begin van mijn lagere schoolstudie begon ik bijna achteraan in de klas. Zo...

Continue reading...

Mijn vader

Het is alweer vijf jaar geleden dat de laatste Tromp-reünie werd gehouden. Zonder mijn vader en zonder de heer Van der Meer Mohr. Helaas waren beiden reeds overleden. Mevrouw Van der Meer Mohr organiseerde deze laatste reünie van de Oud-Trompers. Niet alleen pa en de Schout-bij-nacht ontbraken. Velen waren al ziek of overleden, waardoor het aantal deelnemers snel afnam. Als we aankwamen stond de heer Van der Meer Mohr ons, samen met zijn vrouw op te wachten. Pa en ik kregen dan altijd een stevige hand van de ‘kleine admiraal’ (zijn bijnaam, want hij was inderdaad klein van stuk). Ma...

Continue reading...